Missing link

Evey Hammond: Who are you?
V: Who? Who is but the form following the function of what and what I am is a man in a mask.
Evey Hammond: Well I can see that.
V: Of course you can. I'm not questioning your powers of observation I'm merely remarking upon the paradox of asking a masked man who he is.

Η Evey με αποφασιστικότητα στρέφεται προς το μέρος του V και με πείσμα του τραβά τη μάσκα. Ο V αποτραβιέται. Η οργουελιανή του ευφράδεια αντικαθίσταται από μία δυσλεξία του αμερικάνικου νότου...

V: Step back, you psycho!
Evey Hammond: What?
V: Step back or..., or I'll sue your ass!

Αποχή/λευκά/άκυρα 46,5%
Κακλαμάνης Νικήτας 24,6%
Σκανδαλίδης Κωνσταντίνος 15,3%
Τσίπρας Αλέξιος 5,6%
Χαλβατζής Σπυρίδων 4,7%
Βεργής Δημοσθένης 0,7%
και λοιποί...

Πηγή: Υ.ΕΣ.Δ.Δ.Α.

Update: Επειδή μου φάνηκε λίγο ξερό το πόστ, όποιος θέλει ας κατεβάσει και αυτό.
Σίγουρα θα σας φτιάξει το κέφι. Δουλειά τώρα!

//Ellen Alien & Apparat. Orchestra of bubbles (bpitch control)
//Donnacha Costello. 22 (minimise)
//Secondo. The night V4 (dreck-records)
//Ø (aka Mika Vainio). Eetteri EP (SÄHKÖ)
//Mikkel Metal. Sorano EP (echocord)
//modeselektor. hello mom! remixes (bpich control)
//blir. (raster-noton)
//rhythm & sound w/ paul st. hilaire. Music A Fe Rule (Bcp)
//frank bretschneider (aka komet) + steinbruechel. status (12k)
//matmos. the rose has teeth in the mouth of a beast (matador)

Πολύ φοβάμαι πως όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τα έργα μίας ιδιοφυίας τα λόγια περιττεύουν. Δεν είναι μόνο ο τρόπος που σε υπερβαίνει, που σε νικά ο αυταπόδεικτος τρόπος με τον οποίο βαδίζει κάθε της έργο, είναι ο εκνευριστικά απλός τρόπος που σφηνώνει στο κεφάλι σου και καταστρέφει τον κόσμο σου.

Η σχολή του Bauhaus δεν στηρίχτηκε μόνο στην τεχνική κατάρτιση των ανθρώπων που δίδαξαν σε αυτή, αλλά κυρίως στην ρηξικέλευθη αισθητική τους και στην ασίγαστη δημιουργικότητά τους. Walter Gropius, Wassily Kandinsky, Josef Albers, Paul Klee άνθρωποι που κατά ένα μεγάλο μέρος άλλαξαν την εικαστική πορεία του 20ου αιώνα. Μεταξύ αυτών και ο Laszlo Moholy-Nagy.


Τα έργα του όπως τα βλέπω εγώ προκαλούν το θεατή σε μία διαδραστική πάλη. Οι ζωγραφικοί πίνακές του διατηρούνται ζωντανοί από ένα παράδοξο. Τα χρώματα σχετικοποιούνται ενώ παράλληλα παραμένουν αλώβητα στο πλαίσιο της δομιστικής τους αυτονομίας. Όλα αυτά βέβαια είναι περισσότερο παιχνίδια με τις λέξεις σε ένα παιχνίδι που δε χωρούν λόγια...


Για πολλούς ο ούγγρος θεωρείται γκουρού του μοντερνισμού και όχι άδικα. Εξαιρετικά πολυπράγμων υπήρξε ζωγράφος, φωτογράφος, κινηματογραφιστής και συγγραφέας. Αυτό που τουλάχιστον εμένα μου κίνησε το ενδιαφέρον να γράψω το πόστ είναι άλλο (για τα υπόλοιπα θα σας μιλήσουν οι ιστορικοί τσι τέχνης). Καίτοι ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ μουσικός, η συνεισφορά του στη σύγχρονη μουσική είναι ανεκτίμητη. Με 2 κείμενά του το "Παραγωγή-Αναπαραγωγή" (1922) [*] και το "Νέα μορφή στη μουσική: Δυνατότητες του Φωνογράφου"(1923) [*] ουσιαστικά έδειξε το δρόμο για τη μεταγενέστερη μουσική, από τους πειραματικούς ακροβατισμούς του Cage και του Stockhausen μέχρι την dance κουλτούρα και την σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική. Ουσιαστικά στα κείμενα αυτά θέτει το ερώτημα τί είναι οι συσκευές αναπαραγωγής και αν εν τέλει μπορούν να χρησιμεύσουν ως συσκευές παραγωγής. Παράληλα θέτει τον προβληματισμό αν είναι δυνατή η επινόηση κάποιου κώδικα ώστε αυτή η παραγωγή να είναι εφικτή. Η σκέψη του είναι πολύ εύγλωττα δομημένη -αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για το 1922- και θέτει τις βάσεις ώστε συσκευές όπως ο φωνογράφος τότε, το πικάπ αργότερα και ο Η/Υ σήμερα να αποτελούν συσκευές παραγωγής καλλιτεχνικών έργων. Εφαρμογή αυτής του της νοοτροπίας είναι τα photograms, πειράματα με τις μορφές, το φώς και τη δυνατότητα των φακών.

Παρακολουθώντας τα έργα του μου δίδεται η εντύπωση του προμελετημένου. Ενός επιστήμονα, που τελεί ένα πείραμα, θέτωντας ακριβώς τις συνθήκες, η πραγμάτωση του οποίου είναι η στιγμή που το έργο χτυπά το μάτι του θεατή. Προσωπικά δεν μου δημιουργούνται συναισθήματα, αλλά μία αίσθηση διανοητικής έξαψης. Η ιδιότητα του καλλιτέχνη παροράται συνυφαίνεται στο πλέγμα ενός επιστημονικού όλου.

Ωστόσο ο Laszlo Moholy-Nagy ήταν πάντα καλλιτέχνης. Μέσα από το έργα του αναζητούσε πάντα τους υπερβατικούς καρπούς της τέχνης, μέσα από την τέχνη του ήταν ζωντανός, εκείνο που βεβαίωνε την ύπραξή του ήταν η τέχνη του. Από το 1945 και το ολοκαύτωμα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι τα έργα του εγκλωβίζονταν στην ιδέα του πυρήνα. Τον τάρασσε ο τρόπος που όλη η ενέργεια και όλος ο πόνος περιέχεται μέσα σε μία σφαίρα. Το 1946 χτυπημένος από λευχαιμία και καθηλωμένος στο κρεββάτι του σχεδίαζε με ότι του είχε απομείνει. Κάθε χαραγματιά του και μία ανάσα, τα χρώματά του παιδικά, πλέον δεν είχε χρόνο για παιχνίδια. Μέσα από τα σχέδιά του παρακολουθεί ο θεατής έναν άνθρωπο που θέλει να ζήσει και να πεθάνει δημιουργικός, μία αέναη εκφραστική δίψα που παύει να κοιτά τα εγκόσμια. Μία δημιουργία που ισοδυναμεί με τη ζωή.

στη Μιραντολίνα (επειδή δεν θέλω να ξαναστείλω άλλο σχόλιο τύπου ρησπέκτ, ευγε και τα συναφή...)

Φωτό: από tate [01.construction Z('22-23), 03.A19 (1927), 04.photogram nr.2 ,05.Nuclear2 (1946), 06. άτιτλο(1946)]

και Bauhaus Archiv [02. όπως εμφανίζονται Josef Albers, Hinnerk Scheper, Georg Muche, László Moholy-Nagy, Herbert Bayer, Joost Schmidt, Walter Gropius, Marcel Breuer, Wassily Kandinsky, Paul Klee, Lyonel Feininger, Gunta Stölzl und Oskar Schlemmer]

[*] Krisztina Passuth, Moholy-Nagy New York. Thames and Hudson, 1985

Παράλληλα ακούσματα (με δικό σας ρίσκο!):
-Yasunao Tone . Solo for the wounded CD (Tzadik)
-Ryoji Ikeda. Dataplex (raster-noton)
-alva.noto . endless loop 2+3 (r-n) [ενδείκνυνται για μίξη]
-tortoise. millions now living will never die (thrill jockey)
-dj spooky. songs of a dead dreamer (asphodel)

[Το διάβασες;;; Ήρωα!!! Άκου και αυτό: ειδικός δεν είμαι. Εδώ γράφω εντυπώσεις και ένα δυό στοιχεία που περιμάζεψα από το βιβλίο που προανέφερα... Αν ενδιαφέρεστε ψάξτε!]

Τώρα που θα βγώ στην επετεία μήπως να υιοθετήσω το στίλ του λούμπεν δανδή; Έχει τρομερό γκέλ στη 27-45 ...